Haruki Murakami denince akla genelde paralel evrenler, konuşan kediler veya gökten yağan balıklar gelir. Ancak İmkansızın Şarkısı, yazarın gerçekçiliğin en ham ve en savunmasız haliyle yüzleştiği bir başyapıt. Peki, intiharların gölgesinde büyüyen bu anlatıyı bu kadar "vazgeçilmez" kılan ne?
Kaybın Nostaljik Alt Metni
Hikaye, Toru Watanabe’nin bir uçak yolculuğu sırasında duyduğu o meşhur Beatles şarkısıyla geçmişin tozlu raflarına dönmesiyle başlıyor. Aslında tüm roman, "Eğer o ilk trajedi yaşanmasaydı, hayat nasıl olurdu?" sorusunun hüzünlü bir yankısı. Toru, üniversite yıllarında kendini iki kadın ve iki farklı dünya arasında bulur:Naoko: Geçmişin yükünü taşıyan, uçurumun kenarında, kırılgan ve derinden yaralı bir ruh...Midori: Geleceği temsil eden, hayata karşı işçi sınıfı kararlılığıyla duran, açık sözlü ve canlı bir karakter...
Zamansız Bir Olgunlaşma Hikayesi
Bu sadece bir aşk üçgeni değil; Japon ergenliğinin o kendine has, biraz da "uyumsuz" dünyasında bir gencin olgunlaşma sancısı. Toru, narsist arkadaşı Nagasawa’nın boşlukta savrulan dünyası ile Naoko’ya duyduğu o ağır sadakat borcu arasında sıkışıp kalıyor.
Neden Okumalıyız?
İmkansızın Şarkısı’nı güçlü kılan şey mekanın sıradanlığı ya da karakterlerin üstün özellikleri değil; duyguların evrenselliği. Doğru şeyi yapma arzusu ile arzularımızın imkansızlığı arasındaki o amansız mücadele.Yas tutmanın ve büyümenin getirdiği o kaçınılmaz yalnızlık...
Bu kitap herkes için "keyifli" bir pazar okuması olmayabilir. Ancak ruhunuzda iz bırakacak, sizi kendi içsel labirentlerinizde bir yolculuğa çıkaracak karmaşık ve duygusal bir deneyim arıyorsanız; Beatles çalmaya başladığında Toru ile o yürüyüşe çıkmalısınız.
"İnsan bazen öyle bir noktaya gelir ki, artık geri dönemeyeceğini anlar. Ve o an, hayatın gerçek anlamını kavradığı andır."
Yorumlar
Yorum Gönder