"Âdem Yoksun diye birisi elbette yok… Ama peki ya biz?"
Bazı kitaplar vardır, sadece okunmak için değil, okuruyla kavga etmek için yazılmıştır. Polat Onat’ın kaleminden çıkan ve bir taşra berberinin intihara sürüklenen hüzünlü poetikasını anlatan bu eser, tam da böyle bir sarsıntı vaat ediyor. İncelememizde, bu "ne idüğü belirsiz" görünen ama aslında her satırı bir manifesto olan yapıtın derinliklerine iniyoruz.
Bir Karakterin İnşası: Taşradan Dünyaya Seslenmek
Âdem Yoksun, sıradan bir tip değil; o bir "karakter". Berberlik koltuğunda saç keserken zihninde şiir dünyasının devleriyle yarışan, narsisizm ile deha arasında gidip gelen bir figür. Onu Gregor Samsa veya Oblomov ile aynı safa koyan şey, taşradaki fiziksel hapsolmuşluğuna rağmen entelektüel dünyasının sınırsızlığı.
“Anlattığım olayların yaşanabilir tiksintilerini incelikle hesaplayamadığım için giriştim böyle bir kitap projesine.”
Şiir, İsyan ve Piyasa Çarkı
Kitap; Türk yayıncılığının çıkmazlarını, çoksatar listelerinin sığlığını ve şiirin günümüz dünyasındaki yalnızlığını yüzümüze vuruyor. Werther'in acılarını andıran bu modern dram, okuru şu can alıcı soruyla baş başa bırakıyor: Gerçek bir şair, popüler olanın sığ sularında boğulmaya mahkûm mudur?
Ahlat Ağacı ve Telif Zaferi
Bu eseri özel kılan bir diğer unsur ise gerçek hayatla kesiştiği o kırılma noktası. Ahlat Ağacı filmindeki o meşhur taşra mektubu sahnelerinin, Polat Onat’ın kitabından esinlendiği (veya taşındığı) iddiaları uzun süre edebiyat dünyasını meşgul etmişti. Onat’ın sessiz ama vakur duruşu, sonunda yargı önünde kazandığı zaferle taçlandı. Bu, sadece bir yazarın değil, bir eserin ruhunun da iade-i itibarıdır.
Sonuç: Zaman En Adil Eleştirmendir
Âdem Yoksun’un şiir görüşlerine katılmayabilirsiniz; hatta ona bazen kızabilirsiniz. Ancak onun şiir için attığı o iki tokat, sizi kendinize getirmeye yetiyor. Edebiyat dünyasının "iğrenç çöplüğünde" parlamaya çalışan tüm gönüllülerin, bu kitapta kendinden bir parça bulacağı kesin.
Yorumlar
Yorum Gönder